CONTRAVENTO

Posted by Seymour | Posted in Xeral | Posted on 25-11-2010

Muller na area,

fronte ao mar,

debullando o aire que esmaga o seu lombo,

nomeando unha por unha todas as rochas,

dinamitando a base da duna que fica muda fronte á marea,

voz que ispe a caverna do Kraken,

berro que acala tifóns,

resposta completa a quen non pregunta,

nin quere saber,

nunca,

nada.

(  nadar o aire, sempre… )

RELAXACIÓN

Posted by Seymour | Posted in Xeral | Posted on 23-06-2010

Á velocidade da luz…

máis ou menos…

nun segundo estaría na Lúa…

nun día fóra do sistema solar…

en 70 anos xa non escoitaría nada de ti…

nun 1.000.000 anos observaríate dende unha galaxia achegada…

nuns 13,7 mil millóns de anos os meus ollos só verían as primeiras luces dun universo novo…

Non sei, quizais entón  podería volver a ti,  exocéntrica, a paso lento, e reconciliarme, contigo, comigo, para sempre. Xamais.

( Seymour, asíneme o parte de faltas, preciso dunhas …pequenas… vacacións.  Traereille un souvenir…)

MIRA (ME) (TE) (NOS) (DEVOS) (OS)

Posted by Seymour | Posted in Xeral | Posted on 19-04-2010

MIRA

Achegueime. Arrastrei os meus tacóns dúas veces máis. Quedei a un furabolos de ti. E aínda así, non viches ren.

Porén, eu vin de máis,  vinme reflectida na túa retina pechada. Vin que xa estaba farta de petar.

(…ás veces, desenfocando, o invisible faise evidente….,  Seymour….)

TRES ANOS (+ CATRO DÍAS) = 171 TERAPIAS

Posted by Seymour | Posted in Xeral | Posted on 05-04-2010

Quen o diría, dous anos (+ catro días) de prorroga sobre o tempo inicial previsto para esta terapia. Mira ti, eu que nunca pensei que sería quen de camiñar por estas beiras durante tanto tempo. Pero, velaí está, camiñei. Sempre ao meu paso. Lento, labiríntico, e desleixado. Tropezando coas palabras aquí e acolá. Agarrándome a elas. Asasinándoas ás veces. Querendo aloumiñalas sempre. Sempre tentando coselas ao que cociño no centro dos meus miolos. Tres ou catro veces coido que incluso cheguei a enfiar ben media ducia delas. Pode ser que unha vez ata quedara eu (eu) enfiada nun parágrafo.

Quen o diría, ollando para o carreiro de  pegadas irregulares de liñas rectas  e liñas curvas que ás veces esvaecen durante quilómetros e que durante outros tantos quilómetros volven a aparecer só para debuxar círculos sobre si mesmas, ollando cara aí, mirando para ese autorretrato, o pouso do cansazo (mira ti, quen o diría) sábeme a satisfacción.

Sábeme a….

tempo gañado…

E velaí están, as miñas botas,  xa sei que van desgastadas, e vellas, moi vistas ou pasadas de moda, quizais, pero (que lle queres) a min, agora, é cando máis me gustan. A sola, se non quero, non me illa do chan.

(Paseantes faladores, silenciosos…,  grazas por acompañar.)

EXERCICIO Nº 32

Posted by Seymour | Posted in Xeral | Posted on 15-03-2010

a arte é coma o cristal dunha venta. algunhas persoas case nunca reparan nela. para elas é transparente ou só reflicte cousas ao azar. para outras significa o mundo. ámana, paran e fitan para ela, por qué  dentro vense  a si mesmas.

hera

(…dobre cristal… )

AGARDO

Posted by Seymour | Posted in Xeral | Posted on 08-03-2010

DI AGNOSE

Posted by Seymour | Posted in Xeral | Posted on 15-10-2009

diagnose“A ciencia moderna aínda non atopou un medicamento tranquilizador que sexa tan eficaz coma unhas poucas palabras bondadosas.”

(Sigmund Freud)

“Se non se inventase a sociedade, o home aínda sería unha besta brava, ou o que ven sendo o mesmo, un santo.”

(Mijaíl Alexándrovich Bakunin)

(… sempre quixen ser unha santa brava e medicar ao mundo coa miña bondade innata, Doutora Seymour, mais, aahhhh!, a aureola non me favorece…. isto meu aínda vai ser; frustración, frustración, frustración, frustración. )

XOGANDO…

Posted by Seymour | Posted in Xeral | Posted on 11-03-2009

…xogando, qui(-)

(+)zais cheguemos a en(%)

(+)tender algo do in(*)
(#)menso creba(€)

($)cabezas sobre o qu(=)

([])e xogamos (x).

bayat

(Xa é a hora do recreo, Seymour?)

REQUEIXO (produto galego que altera os sentidos)

Posted by Seymour | Posted in Xeral | Posted on 20-02-2009

(Terapia inicial: alterada. Proposta enviada á paciente por: Chousa da Alcandra)

Sabémolo.

Esta cea só foi unha desculpa para gozar da sobremesa, xa que logo, comezamos a multiplicar. Pouso o garfo e o coitelo, miro para ti, e deixo que preguntes.

– Que tomas?

– Algo que saiba a grelo e mirabel, a pataca a cenoria a abelá, a seseo reintegrado e a gheada normativa.

E cando chega o camareiro pido requeixo sen mel, só con azucre ao cadrado, porque a picadura dunha abella fai moitos anos que me deixou resentida para sempre.

– Eu tomo pílulas das Neves- digo.

Ti miras a carta e decides que tamén queres requeixo, pero con mel. O doce que se use non altera o producto, convértese en potencia. Se non te coñecera diría que a ti as picaduras te fixeron inmune.

– Eu xarope da Capela.- pides.

Prescindes das parénteses. Non fas ningún esforzo en disimular que argallas un contraste de salivas por se acaso despois me presta degustarte, por se máis tarde te como uns bicos.

– Sábete?- dis.

A estas alturas, a distancia de mantel que nos separa recende a fraga por mar, e dos pespuntes dos panos abrollan aturuxos.

– Sabe – respondo.

Controlar o apetito case doe. Apetece apurar as culleradas, ter a boca sempre chea, marear a lingua nesa crema. Mais sabemos que sabe máis perfumar o padal con calma, quecer con gula cada bocado ata o número n.

– A que?- queres escoitar o que xa sabes.

– Sabe a seda calmante, coma o roce dos teus ollos nas miñas suturas.

E mentres petisco dentro das túas meniñas un adianto da formula maxistral que imos resolver na casa, repañamos da copa e do prato ata a última partícula.

Debaixo da mesa os nosos pés parrafean.

(Sabe…, Doutora…. ?)

DETRÁS DO CRISTAL…

Posted by Seymour | Posted in Xeral | Posted on 09-02-2009

…chove, non para de chover, e a auga cae distinta cada día. A de hoxe cae convidándome a enchoupar os pés nos charcos para provocarme un frío, e que despois a miña nai teña que rifarme mentres me seca, e teña que quentar un pixama no radiador, e teña que meterme os brazos polas mangas mentres eu deixo o corpo medio desmaiado.

A chuvia de hoxe confabula comigo para que colla un catarro, e que a miña nai teña que meterme na cama, e teña que fretarme o peito con ungüento de eucaliptos ata que as súas mans me espanten os fríos, e teña que obrigarme a tomar leite moi quente, e teña que taparme coas mantas ata o queixo, e teña que darme un bico na fronte, e teña que acocharme, e volver a taparme ata o nariz. E teña que sorrir. Doce condensada.

A chuvia de hoxe cae para que eu peche os ollos, e que ela arrime a porta, e que eu saiba que ela está aí, ao outro lado da parede, pendente de cada tose. E tuso cada segundo.
Chove para que eu durma. E soñe.
Sen paraugas.
E sen katiuscas.
Traste-mecosa.

(Seymour…., as pingas hoxe case recenden a mel e Vicks Vaporub…., xa me gustaría… )