CHAFARIZ

Posted by Seymour | Posted in packliteraterapia | Posted on 29-09-2008

Ás veces, cando non sabes que te miro, escáneo cada aceno das túas mans preguntándome se algún día cravarás un dobrón de ouro na nosa almofada.
Non sei.
Quizais tería que dicirte agora mesmo que xa me aburre a túa máscara de capitán Ahab, que eu non moverei un dedo para facerme co prezado tesouro, que eu non estarei aquí cando te decidas a ofrecermo porque xa hai moito tempo que gastei todo o meu descambiado tirándoo nese pozo (dos desexos) no que se converteu o ventre branco da balea que sempre estivo varada aos nosos pés.

As miñas bágoas non valeron ren, o teu ouro nunca valeu nada.

(Que era exactamente o que había cravado no mastro do Pequod, Doutora Seymour, que é exactamente o que tira a xente aos pozos …?)

A=L=I=M=E=N=T=O

Posted by Seymour | Posted in packliteraterapia | Posted on 24-02-2008

Apartei os cabelos e deixei o colo exposto para que e=l debuxase coa lingua a ruta da m=i=ñ=a xugular, e dixen:

Fai moito que fuxín da gaiola dos grilos, e non teño traumas por iso… ¿Sabes a que sabe o sangue da ferida que fai o pecho da gaiola ao fuxir?. Sabe a codia de pan fresco roubada da t=ú=a boca. É doce e morna, e a s=ú=a esencia fica pegada no padal durante horas. Unha vez que a probas non hai reixa nin cadea que t=e poida reter.

Entón din a volta para comprobar no fondo dos s=e=u=s ollos se aceptaba o reto, e e=l prometeume amor eterno mentres petiscaba coma unha aguia na cordilleira crocante da m=i=ñ=a clavícula.

Despois bicoume, agochando a chave da gaiola nunha man
que nunca …… chegou ……. a aloumiñarme …………………..

(O desafío, … D=o=u=t=o=r=a…, e=ud=e=n=t=r=o=d=o =s=e=u=b=ic=o… só polo pracer de fuxir, unha vez… máis…)

BAÑO DE SAL

Posted by Seymour | Posted in packliteraterapia | Posted on 09-07-2007

Baixo o parasol, estendida e derrubada, entre o esvaecemento máis un sono (denso) ao que esta pel se resiste, prendida como aínda está aos instintivos refugallos de supervivencia que supuran baixo as dúas capas de bronceador coas que tentei illarme de min, maxino que alguén pousa a súa man nas miñas pálpebras para que non pregunte máis…

Quixera que foses ti, penso mentres remexo levemente as dedas, mais xa sei que neses intres cando a derradeira salitre colle o padal dun agoiro a sabor metálico, un queda (só) á deriva agardando impotente ese pulso alleo que escriba nun informe (numerado) que eran as 21:04 cando marchei, por fin…

Sen saber porque, chorarás. Maxino que será así (déixame). E devorarás o chan cos ollos por non ser quen de mirar o que queda dos aloumiños que invertiches na miña pel, illada xa de todo baixo as dúas capas de maquillaxe coas que tentarán achegarme aos que vos afastaredes do que fun…

Mentres, alguén pousará a súa man nesa burbulla que nos divide, e no canto de consolar o mar de fondo que baterá contra túas costas, pensará que as súas verbas sobran, que nunca fun tan alta, que (se cadra) quedaron moitas cousas a medio dicir, que o recendo excesivo a flores non fai máis que confirmar que os poros do cristal existen, e que nestes casos a beleza (efémera), é a vacina oficial que solapa toda dor…

Maxinei todo iso.

Entón acordei, sen que a miña vontade mediase, e os meus ósos erguéronse e camiñaron ata o mar, mergullándome nel ata que berrei que estaba viva…

Velaquí estou.

E ti, baixo o parasol, case chegas a abrir as pálpebras (estendidas) ao sentir a chuvieira do meu cabelo mollando algún sono, cando os meus beizos derruban sobre os teus.

(Coido que ás veces, Doutora Seymour, cando non mira ninguén, a area debuxa pegadas sobre si mesma…)

FÍO

Posted by Seymour | Posted in packliteraterapia | Posted on 13-04-2007


Despois de arrincar os seus números da punta dos meus dedos, lin entre as liñas dos meus xeonllos que os seus ollos comunicaban.

(Coido que el sabe que (ás veces)estou a piques de marcar…, Doutora Seymour, aínda que nunca fun quen de memorizar o seu teléfono.)

EL

Posted by Seymour | Posted in packliteraterapia | Posted on 05-04-2007


Buscaba nos meus beizos aquela primeira vez,(súa), porén eu estaba viva, e reclamaba a (miña) segunda…

( nunca concordamos, hoxe cruceime con el na rúa e díxome adeus cun aceno cando eu o que quería era que seguise fitando para o chan. Ía só, Doutora Seymour, e aledeime por min, non o puiden evitar…)