UTÓPICA

Posted by Seymour | Posted in utópica | Posted on 31-08-2009

heart_keys_by_dementedviking1 Fóra vai frío….


A partir de hoxe….


Comezamos a crear o noso Shangri-La?

(Vermella ven de inaugurar con flores ese recuncho da consulta ao que todos podedes acceder dende un enlace debaixo da cabeceira do blog. Non ten perda, di Shangri-La… )


ULTRA-LIXEIRO (terapia de verán) e VII

Posted by Seymour | Posted in ultra-lixeiro (terapia de verán) | Posted on 25-08-2009

banksy-girl-heart-balloon

Hai días nos que…

No caso de que tivese alma caeríaseme aos pés, e o peor de todo non sería iso, o peor é que non sabería que facer con ela. Non sei xogar ao fútbol. Xa que logo, por se acaso, adestro, sitúo un alma hipotética no centro dos miolos e sosteño a cabeza coas dúas mans mentres contemplo como murcha o meu rabaño de globos.

E penso.

Maxino…

… que a este ritmo é moi probable que remate os meus días arrastrando o pelello polo chan do campo da feira. Pasando a vida de festa en festa ata que me quede sen dentes. Memorizando sen querer os chin-pum chin-pum chin-pum dos éxitos de cada verán…. Póñome no peor, fabrico unha película diante da cal dean ganas de mandar todo a tomar vento e que se ten que ser algo que sexa o que teña que ser, e que se teñen que rodar almas pois que roden, pero que roden dunha puta vez. Despois desmonto o cadro. Tiro dun fío , ( unha xa vai curtida en aterraxes de emerxencia e sabe de onde tirar) e busco o acougo. Cambio a posición das mans e deixo que a cabeza aboie soa un pouco, e boto contas de canto será ese “todo” que estou a piques de mandar a tomar vento se o mido en helio, e admito por ene elevada a infinito que ás matemáticas nunca foron o meu, pero que aínda así (a ollo) calculo que sería un malgasto moi pouco ético. Moi, moi, pouco ético. Nada ético. Que se o fixese, (ahhh, unha é unha experta en buscar acougos…) roubaríalle o sentido a todo o aire que se sacrificou para que eu chegase ata aquí.

Aquí.

A este intre constante (máxico) de estar sempre a un globo do meu voo. Sempre a un globo do meu voo.

Sempre a un globo.

Sempre a un.

Globo.

De min.


ULTRA-LIXEIRO (terapia de verán) VI

Posted by Seymour | Posted in ultra-lixeiro (terapia de verán) | Posted on 12-08-2009

Co sinxelo que sería todo cun chisco de tolerancia! Bochas de helio hainas por todas partes, se puidese ir collendo alí e acolá cada globo que vexo habería moito tempo que non sería unha prosma e estaría felizmente ocupada analizando as miñas pegadas a cabalo dun cirroestrato con forma de media interrogación.

Pero non.

Aínda estou aquí.

Cos pés enguedellados ao chan.

Non me serven os globos de hipermercado, nin os dos parques de atraccións, nin os de ningunha feira cultureta, nin os de ningún concerto, nin os do circo, nin os de ningunha manifestación, nin os de ningún mitin político, nin os do Xacobeo, nin os de ningún maratón popular, nin os de ningunha ONG. Xa que logo, aínda que non aturo o cheiro a améndoas garapiñadas e nubes de azucre cociñadas a ritmo de cumbia, pasodobre, ou reggaetón, a pesar de que teño as cervicais escaralladas de tanto buscar alguén que venda globos no medio de tanta atracción, de que xa estou case xorda e soño con chochonas xigantes que me soterran nun camposanto de papeletas perdedoras, malia todo iso (e algunha cousa máis…) , non me queda outra que deambular de verbena en verbena na procura do globo de medidas idóneas que me permita chegar á cifra exacta que preciso para que as miñas dedas comecen a levitar.

Hai xente que di que teño moito conto. Din que neste país outra cousa non haberá pero que festas que hai ata fartar. E non tal. Esta cousa miña é moi sufrida. Nunca hai festas abondo. Os globos de feira son unha especie en perigo de extinción. Despois de tanto ir e vir, se xunto todo o helio que teño, aínda non me dá nin para que o brazo se erga só.

Sinceramente, non lle desexo a ninguén este sen vivir .