TENRA

Posted by Seymour | Posted in musicoterapia | Posted on 25-01-2009

Apaguei a radio do coche. Collín os papeis que chantara no asento de atrás. Pechei a porta con chave. Camiñei ata o ascensor que comunica os garaxes coas vivendas. Premín o botón. A frecha vermella que indicaba que o aparello baixaba non se acendeu, mais nuns segundos estaba alí, coma sempre. As portas automáticas abríronse. Entrei. As portas pecháronse silandeiras. Aproveitei a viaxe para fincarme no espello do fondo e fretar un pé contra o outro.
Esgotamento. Fastío.
Fame.
E a boca asolagouse de saliva só de pensar no bisté á grella que ía cear. As portas do ascensor abríronse fronte á porta da miña casa. Metín a chave na pechadura. Abrín. Entrei. Volvín a meter a chave. Pechei por dentro. Coloquei a cadea de seguridade. Asegurei os dous pasadores que colocara arriba e abaixo. Deixei as chaves enriba da consola do recibidor. Saquei os zapatos para sentir o pracer de camiñar sobre a alfombra de la vermella.
Fastío. Esgotamento
Suor.
Ducheime. Puxen por riba o albornoz púrpura. Achegueime ata a cociña. Abrín a porta da neveira. Biquei con agradecemento e amor a fronte xeada do penúltimo mesías. Despois cortei un bisté daquela perna esquerda que tanto me prestaba. El sempre dixera que estaba feito para os meus beizos de fada. Estaba no certo. Acendín o lume.
Salguei.
Cociñei.
E comín .

(Ás veces ser canibal dos meus pensamentos, dixerirme varias veces, axúdame á hora de saber a quen lle teño que pedir contas por ser como son. Doutora… Seymour… ofrecese voluntaria para unha cea íntima? Cociñar…, cociño…, eu. )

INHARMÓNICOS, INFRA(IN)MUNDOS, INNOMEABLES …

Posted by Seymour | Posted in Xeral | Posted on 19-01-2009


…fillos paridos por unha nai, ulos vosos embigos de humano? Ula vosa pel? Baixo que tipo de escamas? De que material está feito o voso muro? Cando deixaches de ser? Cando? Cantas? Bágoas? Teñen que sangrar? Para que vós podades cuspir só unha? Cal é o voso punto de fervura? Cantos berros pesa a vosa conciencia? Que lava de que inferno vos aleitou? Cantas humillacións precisades para vomitala? Fillos sementados por un pai, ula vosa decencia? Esvaecede. Acoitelade o voso odio coa vosa ira. Seredes menos que lixo. Morrede. Afastádevos con ese vértice do espello antes de que me rompa. De todo.
Non aturo nin unha soa bágoa máis.

(Díctame a impotencia absoluta. Non quero, Seymour, pero hoxe estou rota.)
</i

EXERCICIO Nº 20

Posted by Seymour | Posted in literaturaterapia | Posted on 09-01-2009

“—¿Que é todo este lixo que hai polo chan, Ignatius?
—Iso que ves é a miña visión do mundo. Aínda teño que estructuralo nun conxunto, xa que logo, mira ben onde pisas.
—Todas as persianas pechadas. ¡Ignatius! Aínda hai luz fóra.
—O meu eu non carece de elementos proustianos —dixo Ignatius dende a cama, á que volvera axiña—. Oh, meu estómago.
—Aquí cheira a demos.
—Ben, ¿que esperabas? O corpo humano, cando está confinado, emite certos aromas que tendemos a esquecer nesta época de desodorizantes e outras perversións. A min, en realidade, o ambiente deste cuarto resúltame bastante confortable. Schiller, para escribir, precisaba na súa mesa o recendo a mazás podres. Eu tamén teño as miñas necesidades. Tes que lembrar que Mark Twain prefería a posición supina na cama cando escribía eses abortos aburridos e anticuados que os eruditos contemporáneos tentan demostrar que son importantes. A veneración que se lle rende a Mark Twain é unha das raíces do noso estancamento intelectual.
—Se chego a saber que isto estaba así, fai moito tempo que tería entrado.
—Non sei porque estás aquí agora, en realidade, nin porque sentes esta súbita necesidade de invadir o meu santuario. Dubido que volva a ser o mesmo despois do trauma desta intrusión dun espírito estraño.”


(A conxura dos necios – John Kennedy Toole)


( Probada posición supina Stop mazá podre Stop sen desodorizantes Stop Seymour Stop meus subconxuntos mundo non se deixan estructurar Stop Stop Stop! )

RITUAL

Posted by Seymour | Posted in musicoterapia | Posted on 01-01-2009

Triangular o corpo.
Fretar as pálpebras, corrixir a postura, saudar ao ceo, cegar un minuto para sabelo todo.

Despois…

Abrir os ollos.
Esquecer unha pequena parte do aprendido, salvar esa pequena parte de inconsciencia e espontaneidade que me mantén unida ao que fun, ao que son, ao que quero ser.

Eu.

(Aproveitar a próxima lucidez en punto, Seymour, mentres tanto, ser (só), pel imantada…)