HIDRAS E DRAGÓNS…

Posted by Seymour | Posted in literaturaterapia | Posted on 24-10-2007

Neses

amenceres

….

…, cando o corpo durme e os ollos escollen soñar fronte a unha ventá, achégome de vagar e en zapatillas ata o bordo do outeiro privilexiado no que vivo, e deixo que me engaiolen as luces da cidade mailo océano denso que brúa aí abaixo só para min. Adoito deixar o hime de vidro entre nolos tres, gústame desenfocar a mirada e fitar a miña imaxe reflectida no cristal para ter como fondo esa escuridade ferida de pequenos puntos de luz, amarelos e acolledores, que berran en cada escintileo que non estou soa.

A cidade invisible acouga a noite en vela. E en primeiro plano eu, incrustada no monstro grazas á maxia da ventá, marabillada de que alí as miñas faccións sexan máis suaves, de ser fermosa alí, mergullada no ocre que produce a mestura do negro exterior coa luz branca, industrial, fría e práctica do neon que alumea a cociña. Nesas horas nas que o silencio ten o prezo do ladrido dun can, o canto dun bébedo, a gargallada dunha puta, ou o ouveo da policía, fumo un cigarro ensimesmada na derrota das miñas meniñas, que despois de asolagarse de si mesmas, barren o horizonte dun punto a outro ata que de súpeto fican prendidas dunha candea que ven de prenderse no val. Alí, de onde non sei nada, é onde invento un recanto e maxino a fronteira onde o asfalto comeza a branquexar.

Entón o fume esvaece o meu reflexo e unha sensación de cerebro de esponxa aloumiña as historias que invento só para min. Esa luz afastada colle recendo a palabras larpeiras cando a lúa derrete a néboa, e deixa a punto de caramelo esta cabeza tola que busca noutros límites a explicación do que ela mesma lle agochou ao cristal .

Na outra beira da cidade, alguén acendeu unha luz…

(Mentres Seymour durme…)

A CONDENA DO MONOSÍLABO

Posted by Seymour | Posted in literaturaterapia | Posted on 21-10-2007

A palabra que (non) debe ser nomeada,
ten o poder de virar unha (non) deusa nun (non) demo,
e avinagrar o maná da saliva que (non) pinta,
os teus (non) beixos.

A rendición só ten unha (non) cláusula,
que a (non) lingua escrebe nos dentes.
E aínda que (non) son escrava das miñas (non) normas,
elas, (non) gañan sempre.

(Con tres letras, ou menos…, un pódese describir a SI mesmo, non si, Doc…?)

EXERCICIO Nº 7

Posted by Seymour | Posted in literaturaterapia | Posted on 17-10-2007

“A escritura, o meu escuro traballo, non remitía para nada e,

decontado, tomábase ela mesma por un fin: escribía por escribir.

Non me arrependo: se me lían, trataba de gustar, volvia ser

marabilloso. Pero, sendo clandestino, fun verdadeiro.”


( As palabras – Jean Paul Sartre )

( Hai un caixón na miña cómoda que xa non pecha…., quizais algún día Dou…to…ra…, lle deixe ver o que gardo alí…)

BALANCE

Posted by Seymour | Posted in Xeral | Posted on 14-10-2007

A riqueza é coma a auga salgada, canto máis se bebe, más sede da.

Arthur Schopenhauer

A pobreza non ven póla diminución das riquezas, senón póla multiplicación dos desexos.

Platón
A machada do leñador pediulle á árbore o mango, e a árbore deullo.
Rabindranath Tagore

(Onde van as fragas que segundo as lendas se vían dende aquí?….. vivo nun bosque de sedentos, Doutora Seymour, a espesura non me deixa ver se o gume que manca é de outro, ou é o meu…..)

A DICIR VERDADE…

Posted by Seymour | Posted in literaturaterapia | Posted on 10-10-2007

A dicir verdade, eu nunca lle tivera moito aprecio ós do primeiro A, coido que puido ser por falta de roce, as viaxes de ascensor aínda que un non queira (aínda que eu fuxa deles) teño que recoñecer que unen tanto coma as xuntanzas da comunidade. Son esas cousas que fan que circule unha brisa doce polos relanzos dunha veciñanza ben avida…

Onte tocaba xuntanza, e nada facía albiscar que a nosa confortable rutina ía ser turbada. Mais aconteceu. Entre as discrepancias sobre unha mellora da fachada, as queixas do propietario do oitavo C (un novato) ó que non lle deran as chaves novas da porta blindada dos faiados, e que a veciña do terceiro B máis o veciño do quinto D levaban sempre a cuestión das contas ata as insondables fragas do coqueteo, unha coas mamilas en erupción e o outro cunha erección respondona …, pois alí, no medio de toda aquela rutina, a muller do primeiro A botouse a chorar.

O tesoureiro foi o primeiro en decatarse, e por máis que tentou consolala dicíndolle que o da fachada non ía ser tanto, non deu feito. O home do primeiro A non choraba, mais era a estampa dun derrotado, tremíalle o queixo e lle palpitaba un tendón na sen. Maila todo cando os nosos aloumiños efusivos rebordaron, tivo forzas para afastar con dignidade ó do quinto D que aproveitando a confusión xa se achegara á súa muller por detrás cunhas intencións un tanto escuras.

Neste estado de cousas a presidenta chamou ó orde e, para que a xuntanza non se lle fora das mans, incorporou como punto do día o tema dos choros da veciña do primeiro A. Ninguén tivo nada que apor, e pouco a pouco a muller foise calmando e o home deixou de rillar nos dentes. Entón falaron un anaco polo baixo entre os dous, e decidiron que fose a muller a que contase o motivo de tanto abatemento, parece quen non pero nestes casos unha muller sempre entoa mellor.

A nosa filla quérese meter a concelleira de urbanismo…

Aquela frase caeu coma unha xerra de auga fría sobre nós. Os arrepíos percorreron cada recuncho do portal mentres ela contaba entre suspiros que a cousa fora así de súpeto, que a meniña nunca dera mostras de ter aquelas inclinacións, que o sábado pasado os sentara no salón e lles cuspira que non aturaba máis aquela dobre vida, que había tempo que se afiliara a un partido político e que nas próximas eleccións ía ir de segunda nas listas electorais. Ficamos abatidos.

O silencio era denso coma a graxa do filtro do meu extractor de fumes, a veciña do primeiro B non daba creto ao que escoitaba, ela! que vivía parede con parede con aquela familia ficara allea ás disputas que tiveran lugar naquel fogar desfeito. Todos tivemos a tentación de culpala por non avisar, mais sabíamos que aquel non era o mellor momento. A muller fixo o inventario de todos os sacrificios que lles custara criar a aquela filla, e de como botaron man de todos os argumentos para que desistise de semellante aberración. Tentárono. Mais a moza estaba disposta a todo, e chegou a ameazalos con deitarse co alcalde da súa aldea, e facer que nunca na vida puidesen vender nin un terrón dos que tiñan alí. Se non a apoiaban, todo o que tiñan ía quedar para sementar patacas verzas e nabos, o cal hoxe ven sendo coma non ter nada.

Pedíusenos opinión, e despois de moitas voltas, chegamos á conclusión de que o tema non tiña fácil arranxo. A proposta máis popular fora a de recluíla no corredor dos faiados agora que tiñamos porta blindada. De feito estábamos tan entusiasmados que xa comezaramos a organizar as quendas de avituallamento, e os que tiñan fillos vían unha raiola de esperanza diante dun futuro cruel, mesmo chegamos a considerar a posibilidade de poder acoller fillos dalgún familiar directo que o precisase…Mais o pai da criatura nun intre de claridade mental fíxonos ver que algo fallaba no plan, o problema era o ascensor. Se non era en dous anos sería en tres, pero habería que cambialo. Se tomábamos a decisión de utilizar os faiados coma reformatorio impúñase meterse en obras xa (antes da campaña electoral), e xa se sabe, onde hai obras hai xente allea ao edificio metendo o nariz onde non debe, e sobre todo…, quen estaba en condicións de afrontar semellante gasto naqueles intres, sabendo que o tema da fachada era vital?….

Eles foron os primeiros en erguer o brazo. Por decisión unánime gañou o non.

(Agora somos unha piña, Doutora, eles sacrifican unha filla, é certo, pero é que o ascensor aínda da de si… Ah, todo é coñecer á xente!, hoxe por hoxe os veciños do primeiro A son coma irmáns para todos nós, e a filla é coma esa filla pródiga que algún día volverá ao rego. Hai que ter fe… )

INFILTRACIÓN AO EXERCICIO Nº 6

Posted by Seymour | Posted in Xeral | Posted on 07-10-2007

Maxinarse a un mesmo tirando libros produce arrepíos, coido que é coma se un tivese a visión de si mesmo cometendo un parricidio. Un ten débedas coa literatura, medrou tamén grazas a ela, mamou pensamento nas verbas de outros, e agora ata no libro máis estúpido (que os hai a milleiros) somos quen de atopar unha frase que nos di que detrás desa desfeita hai alguén semellante a nós. De feito, aínda que non atopemos nin sequera unha palabra que nos abraie, respectamos aos que escribiron aquel libriño ou aquel vademecum , porque coidamos que no fondo non se escribe coa man senón cunha alma desas que moitos imos pregoando que non existe. E a alma é divina, non se pode tirar.
Esa é a cruz dos que gustamos dos libros.
Coido que é por iso que o mellor xeito que atopamos de acougar a conciencia é reciclalos agasallándoos a alguén, mais iso tamén con dor. O pensamento é sagrado cando está escrito, malia que non concordemos con el ou que teñamos para nós que nese(s) exemplar(es) non chega nin sequera á categoría de tal cousa.
Xa que logo, nestes casos adoramos o soporte, o obxecto, por non se sabe que estraño interese de posuír o baleiro, e cando temos un intre de lucidez afastámolo de nós condenándoos ao sobrado ou ao último andel, e súamos con esa escravitude en cada mudanza e en cada limpeza xeral, xurando que algún día temos que facer unha escolla… e na seguinte mudanza e na seguinte limpeza, aínda suamos máis.

Mais quen nos manda amorear?, existen as bibliotecas… Claro que os que gustamos dos libros temos o síndrome do bibliotecario alexandrino, quixeramos ter todos os libros do mundo nos nosos andeis, e cando expira o prazo e temos que devolver ESE LIBRO á biblioteca (ou ao amigo fornecedor, que habelos hailos…) elaboramos cen mil estratexias para que fique alí, na nosa casa, o seu autentico fogar.
Si.
Tendemos ao secuestro. Todos. E hai xente que chegou a unha técnica tan depurada que os seus andeis rebordan dos baleiros que deixou nos da municipal ou na dos seus (esquecidos) amigos. Somos delincuentes en potencia. Eu teño ex amigos fornecedores que hai anos que non vexo nin convido á miña casa…
Somos perigosos, e egoístas, cando nos da por organizar o tema e somos quen de xuntar… tres libros… que despois de moito darlle voltas chegamos á conclusión de que non os consideramos libros, e os damos, son case sempre aqueles que non os merecería nin o noso peor inimigo. E se os vendemos facemos igual. Despois queixámonos de que atopar algo decente nunha librería de vello é moi difícil que hai que rebuscar moito, e tal, e cal, e que teñen moito po.
Menos mal que non todo o mundo gusta de Borges, e despois de ler a primeira páxina xa o embuten no andel dos imposibles, e de aí (se hai sorte) algún día pasará á beneficencia social. Alí estaremos nós, pobres de solemnidade, coa man estendida. Ven con papá e mamá…

Eu nunca fun quen de tirar un libro, mais non por iso son inocente, recoñezo que algunha vez teño cometido o acto impuro de agasallar a algunha asociación de veciños, a algún colexio, a algunha ONG… con textos deses que fan que esta afección mingue nas xeracións vindeiras. Velaquí unha das razóns que nunca se teñen en conta cando se fala da crise do libro; un dos maiores inimigos dos futuros lectores, é o super lector de hoxe… o que doa libros por esixencias de andel.
Teño remorsos, claro que si, pero o peor de todo é que sei que o día menos pensado volverei a delinquir… o espacio do meu fogar é limitado…
É por iso que ás veces dáme un arrebato radical e penso se non sería mellor tirar certos exemplares que ninguén ía botar en falta, o asasinato dun paria… máis que nada polo ben do futuro cultural deste país…e do mundo todo. Despois o maxín xa se desboca e me vexo camiñando por unha alfombra vermella recollendo o Nobel de literatura, por limpar e dar esplendor aos andeis…

Como di a miña nai: coido que les de máis… miña xoia

(Prezada paciente…, non me tente máis. Sempre súa: Doutora Seymour.)

EXERCICIO Nº 6

Posted by Seymour | Posted in literaturaterapia | Posted on 05-10-2007

“Cada primavera fago unha limpeza xeral dos meus libros e desboto os que xa non volverei ler, do mesmo xeito que me desprendo das roupas que xa non penso pórme máis. A todo o mundo lle estraña este xeito de proceder. Os meus amigos son moi peculiares en cuestión de libros. Len todos os best sellers que lles caen nas mans, devorándoos o máis axiña posible…, e saltando moreas de parágrafos coido. Mais despois XAMAIS relen nada, co cal ao cabo do ano xa non lembran nin unha palabra do que leron. Porén, escandalízanse de que eu bote un libro ao lixo ou o agasalle. Segundo entenden eles a cousa, mercas un libro, o les, o colocas no andel e nunca máis na vida volves abrilo, MAIS NUNCA O TIRAS! ENDEXAMAIS SE ESTÁ ENCUADERNADO EN TAPA DURA! Mais… porque non? Persoalmente eu penso que non hai nada menos sacrosanto que un mal libro ou mesmo ca un libro mediocre.”

84, Charing Cross Road – Helene Hanff

( Doutora Seymour, non sei como agradecerlle ese… paquete… que me enviou. Xa son tantas as débedas que teño con vostede…! Un día teño que devolverlle tanto favor…)

UNHA HISTORIA DEGOLADA

Posted by Seymour | Posted in packmanterapia | Posted on 02-10-2007

El (sempre) tiña a frase perfecta para taparme a boca

cando teimaba nalgún tema no que (el) cría que estaba

equivocada :

o que ti digas…”

( O día que atopou a maleta aberta enriba da cama e as súas cousas amoreadas nunha torre, quixo debater…, Doutora Seymour, mais eu xa estaba afeita a levar (sempre) a razón.)