SILENCIO DE SEMIFUSA

Posted by Seymour | Posted in musicoterapia | Posted on 30-09-2007

Sen sentir, un aire doce que deixaba recendo a améndoas garapiñadas inchoume os pulmóns. Foi entón, ao mesmo tempo que a rúa fervía nunha tolemia colectiva, cando unha forza allea fíxose dona do meu corpo. Os pés comezaron a bater no chan. Os brazos abríronse coma ás de morcego. E da miña gorxa saíron aquelas notas que sempre desexara en segredo ser quen de cantar.

E cantei.

E as vidreiras das tendas estralaban unha tras outra coma o millo fritido mentres uns nenos que tocaban un bombo seguíanlle o compás a un crego que remangaba as saias para bailar cunha muller espida.

Foi naquel intre, cando a nota máis alta fixo estoupar a cúpula transparente dun banco, que dos balcóns comezaron a chover folerpas de todas as cores. Daquela pechei os ollos e deixei de dar voltas, erguendo a cara ó ceo.

Entón fíxose o silencio.

Cando volvín a abrilos a rúa estaba deserta, chea dos mesmos grises de calquera outra, e detrás dunha árbore alguén asubiaba para que fose onda el…

(…, non son quen de traducir a melodía Doutora…, tampouco quero…)

EXERCICIO Nº 5

Posted by Seymour | Posted in literaturaterapia | Posted on 27-09-2007

O OBXECTO QUE ME INSPIRA

“(…) E tamén os escritores eran todos unha especie de maníacos: un, para ser quen de escribir, vestíase de muller, outro non podía nin mollar a pluma no tinteiro se non percibía o recendo de mazás podres. Outro tiraba os lapis desde o balcón para escoitar o ruído que facían sobre o pavimento: iso o inspiraba… Un tomaba todos os días dúas ducias de cafés, outro loitaba consigo mesmo durante unha hora, arrincábase o pelo, só despois era quen de escribir…. Moitos precisaban ter algún chisme especial na mesa do despacho, e só mirando para el lles viña a inspiración. A de cousas que podía atopar un entre aqueles chismes! Os monos: ver, oír e calar, unha liga de muller, un ollo de cristal, un busto de vai ti saber que filósofo ( tampouco estes saían mellor parados: case todos, coma descubrín axiña, morreran roídos polos piollos), un dedal, un óso de pavo, unha botella na que aboiaba un pequeno feto cunha historia complicada, un lazo podre… Unha tropa pintoresca a de aqueles homes ilustres!. Miña nai tiña razón, xa que logo, cando me dicía que alí onde hai moita intelixencia, hai tamén moita parvada. (…)”

Mircea Cărtărescu

(E digo eu…, e se un (por un acaso) anda por aí cun “obxecto” no bulso ou no peto só porque está máis tranquilo así, corre o risco de chegar a ser escritor, Doutora? Ou será que esa doenza as mulleres só a pillamos cando temos arranxado o de ter…un cuarto de seu…?)

SE EU FOSE EU

Posted by Seymour | Posted in literaturaterapia | Posted on 24-09-2007

“Quando não sei onde guardei um papel importante e a procura se revela inútil, pergunto-me: se eu fosse eu e tivesse um papel importante para guardar, que lugar escolheria? Às vezes dá certo. Mas muitas vezes fico tão pressionada pela frase “se eu fosse eu”, que a procura do papel se torna secundária, e começo a pensar. Diria melhor, sentir.
E não me sinto bem. Experimente: se você fosse você, como seria e o que faria? Logo de início se sente um constrangimento: a mentira em que nos acomodamos acabou de ser levemente locomovida do lugar onde se acomodara. No entanto já li biografias de pessoas que de repente pasavem a ser elas mesmas, e mudavam pinteiramente de vida. Acho que se eu fosse realmente eu, os amigos não me cumprimentariam na rua porque até minha fisionomia teria mudado. Como? Não sei.
Metade das coisas que eu faria se eu fosse eu, não posso contar. Acho, por exemplo, que por um certo motivo eu terminaria presa na cadeia. E se eu fosse eu daria tudo que é meu, e confiaria o futuro ao futuro.
“Se eu fosse eu” parece representar o nosso maior perigo de viver, parece a entrada nova do desconhecido. No entanto tenho a intuição de que, passadas a primeiras chamadas loucuras da festa que seria, teríamos enfim a experiência do mundo. Bem sei, experimentaríamos enfim em pleno a dor do mundo. E a nossa dor, aquela que aprendemos a não sentir. Mas também seríamos por vezes tomados de um êxtase de alegria pura e legítima que mal posso adivinhar. Não, acho que já estou de algum modo adivinhando porque me senti sorrindo e também senti uma espécie de pudor que se tem diante do que é grande demais.”

Clarice Lispector

(Na cadea aínda non estou, Doutora Seymour, mais coido que o status de persona non grata (se me poño) non me sería dificil de conseguir…)

PURGATORIO

Posted by Seymour | Posted in musicoterapia | Posted on 21-09-2007

A dicir verdade, eu sempre tiven vocación

de santa, o que pasa é que unhas cousas

levan a outras e ao final todo queda en

augas de bacallau.

(Doutora Seymour, diga vostede o que diga, non ir a aquel retiro espiritual é unha eiva que non superarei na vida.)

EXERCICIO Nº 4

Posted by Seymour | Posted in literaturaterapia | Posted on 18-09-2007

O
segredo
da arte
é….
a

c ++ r ++ u ++ e ++ l ++ d ++ a ++ d ++ e

(Michel de Ghelderode)

(Todos temos algún segredo inconfesable…, non si, D ++ o ++ u ++ t ++ o ++ r ++ a …?)

COOKIE

Posted by Seymour | Posted in Xeral | Posted on 16-09-2007

Hoxe cargo as olleiras coma cando chego á casa coa compra compulsiva de cada mes. Entón as bolsas arrastran pólo relanzo os cartos que non teño e que afundín en vicios estéticos e calóricos a base de prostituír a miña tarxeta de crédito no Corte Inglés. Mais a tarxeta coido que xa morreu o mes pasado , e desta vez só é cousa do pouco durmir.

Onte a adolescente do piso de enriba estivo de aniversario, e o reggaetón fixo estragos en min. Lembrei que os meus pais sempre foran omnipresentes na súa casa, lembrei como as medias noites recheas de chourizo maila torta de galletas que facía a miña nai amargaron o meu paso pólos 13, 14, 15, 16, e sen querer comecei a traballar un nó no esófago que estivo a piques de esganarme.
Unha cousa levou á outra, e cheguei á conclusión de que (daquela) non se fiaban de min, e que por iso entraban cada vinte minutos no salón para dicir que na cociña había máis Fanta laranxa e máis de todo.
Aos pais da adolescente de enriba non os coñece ninguén, xa que logo, a festa rematou así que o veciño do lado berrou catro ou cinco veces ao patio de luces que ía chamar á policía, que xa chamara, que a policía xa estaba ao caer…
Marcharon facendo carreiras entre as escaleiras mailo ascensor. Mais a min xa me deran a noite.
Esta mañá a iso das once (cando parecía que ía coller o sono) chamou miña nai para preguntar se ao final ía comer con eles. Estiven a isto de botarlle en cara o trauma que me tiñan causado e cantarlle un pouco de reggaetón, mais só fun quen de preguntarlle medio durmida se fixera torta de galletas, dixo que si, e de súpeto o nó aquel que me atormentara durante tantas horas esvaeceu…

(O que sobrou envolveuno en papel de aluminio e tróuxeno para casa, Doutora Seymour, se gusta, na cociña hai máis…)

TOTUM REVOLUTUM

Posted by Seymour | Posted in Xeral | Posted on 12-09-2007

Chegar* á casa e liberar os zapatos-meteoríto no medio do corredor.

Pendurar* o bulso no aire que circula ao redor do brazo musculado dun sofá que algún día estivo alí.

Invadir* a neveira e dubidar se me apetece auga, leite, ou algo con gas.

Sacar* tres deixando outras dúas bailando un tango no microondas, corrientes tres cuatro ocho segundo piso ascensor….

Desabotoar* a blusa mentres os catro graos do que bebo aloumiñan a miña gorxa coma maná.

Consentir* que a saia caia ao chan sete pasos por diante da blusa antes da saida oficial.

Cantar* o aleluia cando sento os beliscos do aire acondicionado brincar coa pel…

Pousar* o vaso no bordo da mesa de noite provocándolle á alfombra a necesidade urxente de consumir.

Abrir* un caixón e darlle catro voltas antes de lembrar que non sei o que busco.

Repetir* por se acaso a búsqueda debaixo da almofada mentres observo como o meu cansanzo gabea enganchado dun corchete polo colchón.

Sacar* de debaixo da cama algo que se utilice para por nos pés.

Camiñar* arrastrando polo parqué a morriña dunha banda sonora que acompañe uns dez + dez minutos de ducha sen espertador.

Barallar* sete ou oito músicas sen saber aínda se teño o corpo de samba, de chill out,
ou de todo ao chou.

Deixar* que os seis ou sete músicos que me sobraron queden de verbena ao carón do acuario ata que aos peixes que un día existiron lles toque comer.

Sentir* como a angustia chove sobre os meus ombros cando lembro que esquecin mercar o xampú vital.

Tolerar* por terceira vez nunha semana que o xel de aloe vera me faga un favor, e amaso o pelo con el.

Repañar* no bote da mascara suavizante ultra super extra hidratante confiando en que amanse por terceira vez nunha semana o que o aloe encrechou.

Esquecer* que ao saír da burbulla as gotas sempre esvaran desesperadas ata o chan.

Enroscar* a toalla na percha dos cadrís.

Desfacer* coas dedas o sendeiro de prendas que me guían ata ti.

Mirar* o teu sexo acusador sinalando o meu caos calculado.

Tirar* a toalla.

Seguir* a ruta que debuxa o niño de cegoña que edificaches cos coxíns.

Deitar* ao teu carón.

Gardar* cada cousa no seu sitio.

Ti en min.

Eu, ao teu redor.

Desordenar*(nós)

(Doutora improvisar… Seymour, Gústame)

EXERCICIO Nº 3

Posted by Seymour | Posted in literaturaterapia | Posted on 10-09-2007

“A veces en las

tardes una cara

nos mira desde el

fondo de un espejo;

el arte debe ser

como ese espejo

que nos revela

nuestra propia

cara.”

“O espello falso” René Magritte

(Arte poética – Jorge Luis Borges)

(As bágoas artificiais non se reflicten en ningures, Doutora Seymour, secan antes de chegar aos beizos. Non se deixan beber.)

QUE I MA DA

Posted by Seymour | Posted in Xeral | Posted on 07-09-2007

(…)
E cando este beberaxe baixe

polas nosas gorxas,

quedaremos libres

dos males

da nosa

a
l
m
a
(…)

(Á súa saúde…, Seymour…)

M a N i O t A s

Posted by Seymour | Posted in musicoterapia | Posted on 05-09-2007

Xiro. Circunferencia completa. Dubido. Ás veces adianto ( un paso cara atrás), e tiro polo camiño do medio.
Enleo, enfío, sumo, fágolle un bodoque a cada orella, e malia á suor que me ocasiona tanto movemento, semella que o único que fago e seguir urdindo esta trama maldita que afoga o pouco que queda de min.
E trago.
Forzo eses músculos da gorxa que nos derradeiros tempos néganse case de cotío á submisión, e fago esvarar cada vaso de saliva cáustica polo meu esófago arrastando os pequenos cristais de rebeldía que non se deixaron remoer.
Xiro. Círculo completo.
Desfago o tecido. Multiplico as opcións e palpo os abdominais para saber se aturaría unha carreira de cascuda para ir na procura dun recuncho (insonorizado) onde deixar estoupar este fósil de deseño dentro do que podrece o que coido que sempre quixen ser.
Entón é cando me decato que de tanto dar voltas metinme dentro dun cadrado, e penso que sempre queda unha prórroga para vestir o uniforme de Kamikaze.
Non sei…
Outras veces acostumo a deixarme esvarar dun vértice a outro do triángulo que sostén o cadrado que apontoa o círculo, e camiño no bordo da clarividencia, e penso que todo este desvarío pode ser (simplemente) que as miñas neuronas xa van fartas de bambearse sempre na mesma caveira, e agora xogan a estrullarme os miolos só para ver que sae de aí….

( Doutora Seymour, un Isostar?)