CANTIGA ÍNTIMA

Posted by Seymour | Posted in packmanterapia | Posted on 30-08-2007

Á luz da lámpada,
os meus dedos purgan o baleiro.

A danza das unllas conxura o teu oco na almofada,
e a pintura reflicte as sombras dos meus xogos imitando aos teus.

Ninguén da nada por nada,
miña man foi sempre máis pequena ca túa.

A paisaxe desta palma só abrangue a metade deste muro,
e as siluetas que debuxan non prometen máis do que son quen de dar.

( Doutora Seymour, ás veces un só ten…., números vermellos.)

BÁSICO…

Posted by Seymour | Posted in literaturaterapia | Posted on 27-08-2007

Cando miraba para min máis de trinta segundos seguidos a min púñaseme sen querer cara de culpable, daquela ela sempre sospeitaba que mentres estaba soa na casa eu me dedicaba a remexer naquela caixa de galletas que agochaba enriba do armario.

Eu xuraba que non, que nunca vira diante aquela caixa, e cubría os beizos cos dedos en cruz e bicaba neles á espreita de morrer fulminada por tanta mentira. A ela tanto lle tiña que invocase ao neno Xesús ou a Xulio Verne, corría ata o seu cuarto e rubía a unha cadeira para comprobar que aquel papel minúsculo que deixaba prendido coa tampa, coma testemuña de virxindade, xa non estaba alí.

E sempre estaba .

Pero o castigo non mo quitaba ninguén.. Se non fochicara na caixa, algo malo tería feito para por aquela cara, e resulta que algunhas veces era verdade que lle abrira a caixa e deixara o papel pillado no mesmo sitio ca ela, e se non fora así (había veces que non me daba por rebuscar no armario), sempre había algo polo que se me podía condenar, eu sabíao….

Xá que logo ela sempre foi xusta comigo aínda que nunca o soubo, e nunca cambiou a caixa de sitio. O castigo sempre estivo na tentación.

( Doutora Seymour veño de herdar un armario vello, déixollo a prezo de feira. Mesmo estou tentada de llo agasallar…)

EXERCICIO Nº 1

Posted by Seymour | Posted in literaturaterapia | Posted on 23-08-2007

“Para decidir se está “Ben” ou está “Mal” temos unha regra moi sinxela: a composición ten que ser verdade. Temos que escribir o que é, o que vemos, o que escoitamos, o que facemos.
Por exemplo, está prohibido escribir: “A Avoa parece unha bruxa”; pero está permitido escribir: “ A xente chama á Avoa, A Bruxa”.
(…)
As palabras que definen os sentimentos non son moi exactas; é preferible evitar empregalas e aterse á descrición dos obxectos, dos seres humanos e dun mesmo; é dicir, á descrición fiel dos feitos.”
(O gran caderno – Agota Kristof)

(……. ……., …)

O CALOR DO AMOR NAQUEL BAR…

Posted by Seymour | Posted in musicoterapia | Posted on 20-08-2007

El nunca dixo adeus, esvaeceu unha noite despois de que rematara o ciclo do lavalouzas máis as noticias de deportes do telexornal.

Ela ficou alí, desfacéndolle a derradeira volta a un tapete de punto e escoitando como algún veciño (non identificado) batía ovos coma se fosen perdigotos.

Dende entón ela fabrica sombras ás que leva a tomar chocolate con churros os domingos a iso das seis, e bebe da cunca metendo case todo o nariz para que lle quede a marca dun bigote enriba da boca e facer rir a quen ten enfronte.

Despois colle un pano de papel e limpa os beizos a conciencia, e logo move o pano no aire e limpa os del.

(Se existise ese bar quizais un camareiro contaría a quen quixese escoitar, que el agora só aparece por alí algún que outro venres e toma café descafeinado de máquina para compracer á dona que antes (algúns domingos) ría da súa amiga cando lle limpaba o bigote ao seu home. E que daquela, Doutora Seymour, pedían churros para tres…)

NUN MINUTO, DÍAS.

Posted by Seymour | Posted in Xeral | Posted on 17-08-2007

“O futuro tortúranos e o pasado encadéanos. Velaquí porque o presente se nos escapa”

(Gustave Flaubert)
“Oxalá vivas todos os días da túa vida”

(Jonathan Swift)

(Tic…, tac…, tic…, tac…, aínda leva o reloxo adiantado sete minutos, Doutora?)

MEDIA – VOLTA

Posted by Seymour | Posted in musicoterapia | Posted on 12-08-2007

Un chega coa maleta máis chea que cando marchou, o cal é bo case sempre. Mais cando se trata de pecha-la miña ás veces penso que a roupa engurrada fode unha coa outra (coma os caracois) durante a noite anterior á viaxe de volta, e preña coa intención de rebentar as cremalleiras mailas fibelas, só por amolar.
Nestes días as bisagras das portas dos edificios tamén poñen a proba a súa resistencia empurrando contra vultos(excesivos)que teiman en non deixalas pechar, e os ascensores cantan fados de sube baixa con recendo a goma de chancla fritida en aceite de coco, mentres nos relanzos ecoa o renxer dos pasos facendo fariña as areas desa paga extra que esvaeceu na beira de mil praias, sen dor.

Cando un pisa o felpudo da súa casa, aínda que só sexa coa punta do pé, a consciencia asolaga os sentidos. Isto é unha lei matemática que non ten discusión.

Entón un saca do peto o Santo Grial e deixa que a chave nun metesaca rutineiro lle dea gusto á pechadura, que de tanto abandono e desidia como ten aturado ata ese visto e non visto de puro trámite lle sabe a gloria, e colle e abre a porta con calma porque sabe que non lle queda outra que entrar de onde lembra que quixo fuxir.
Para daquela o recendo esquecido do que somos sorprenderá durante uns segundos a esa pobre pituitaria que comeza a espertar do potente anestésico que sempre foron e serán os desinfectantes perfumados de hotel.

Sempre a mesma secuencia, sempre o mesmo abraio. Esta é outra lei.

Despois axiña todo volve a ser como era, e tralo parto da maleta sabemos que a lavadora padecerá dos tendóns durante un par de días pola nosa culpa, pola nosa gran culpa, que a neveira cuspirá no que queda de semana o despeito de ter sido ese niño onde un cuco deixou catro iogures (caducados) máis unha Coca- cola a medio gas, e que unhas manchas de ferruxe que case chegaron a formar dúas caras de Bélmez na louza branca do retrete pregarán coma tolas por uns chutes de lixivia para esvaecer.

Pode ser que no medio de toda esa tolemia ata as ventás chíen de gozo cando lles quiten as persianas dos ollos e vexan por si mesmas que, maila todos os ruxerruxe, a televisión sigue viva no mesmo moble do salón.
E pode ser, quen me di que non?, que as sabanas sucesoras daqueloutras tiveran tempo de escoitar as confidencias dun colchón aborrecido, e saiban que a ultima noite todo quedou (aquí) nun empate a dous.

Ola…

( … Doutora Seymour. Que tal? )

INTER – MEDIO

Posted by Seymour | Posted in literaturaterapia | Posted on 01-08-2007


“ Magda recorta palabras de los diarios, palabras de todos los tamaños, y las guarda en cajas. En cajas rojas guarda las palabras furiosas. En caja verde, las palabras amantes. En caja azul, las neutrales. En caja amarilla, las tristes. Y en caja transparente guarda las palabras que tienen magia.
A veces, ella abre las cajas y las pone boca abajo sobre la mesa, para que las palabras se mezclen como quieran. Entonces, las palabras le cuentan lo que ocurre y le anuncian lo que ocurrirá.

(Ventana sobre la palabra – EDUARDO GALEANO)

( Eu meto na maleta todos os libros que agardaban por min, un after sun anti radicais libres, e unha bolsa de plástico onde agocho as palabras vermellas mailas amarelas para que tamén lles dea o aire. Quizais á volta, Doutora Seymour, … xá non…, quen sabe? )