CUESTIONARIO PROUST (traballo para casa)

Posted by Seymour | Posted in Xeral | Posted on 30-04-2007

Cuestionario suxerido polo Señor Larvós. Copio e pego as respostas da miña paciente, moi esgotada hoxe para pulsar unha soa tecla máis, e deixo ao final catro invitacións que sería un pracer para min que fosen aceptadas.

Procedo:

O principal rasgo do meu carácter? O desequilibrio.

A calidade que prefiro nun home? A intuición.

A calidade que desexo nunha muller? A independencia.

O que máis aprecio nos meus amigos? Que sempre están…

O meu principal defecto? Crer (ás veces) que son un chisco defectuosa.

A miña ocupación preferida? Ler, e contestar test.

O meu soño de dicha? Non ter que traballar.

Cal sería a miña maior desgraza? Saber que nunca fun amada por ninguén.

Que quixera ser? Libre a xornada completa.

Onde desexaría vivir? Onde sexa, pero ó carón do mar.

A cor que prefiro? Siena (tamén podía dicir amarelo tostado pero gústame marear)

A flor que prefiro? As orquídeas (fermosísimas), elas non teñen culpa ningunha de que nós sexamos uns snobs.

O paxaro que prefiro? O Diamante de Gould ten un ritual de cortexo moi divertido ( canta e canta, brinca e brinca diante da femia durante un bo anaco, e remata nun éxtase de tremores epilépticos. A tía como que pasa.

Os meus autores preferidos en prosa? Virginia Woolf, Kafka, Grace Paley, Kundera, Clarice Lispector, e moit@s máis…

Os meus poetas preferidos? Rosalía, Alberti, Whitman, Wislawa Szymborska…

Os meus heroes de ficción? Non teño heroes de ficción…

As miñas heroínas de ficción? … nin heroínas tampouco.

Os meus compositores preferidos? Diversidade, desde Wagner a Carlos Santana pasando por todo o imaxinable (Mozar incluido, faltaría máis). Confeso debilidade polos “solos” de guitarra eléctrica e de batería (acepto a penitencia).

Os meus pintores predilectos? Bis da resposta anterior, Velazquez, Goya, Dalí, Kandinsky, Klimt…. en xeral todo o que me provoque unha emoción.

Os meus heroes da vida real? Todos os que son quen de volver a sorrir e superar unha desgracia.

As miñas heroínas históricas? Basicamente todas as bruxas que queimou a inquisición.

Os meus nomes favoritos? Depende de quen o leve, pero así sen saber; Andrea, Xurxo (quizais)

Que detesto máis que nada? A inxustiza.

Que caracteres históricos desprezo máis? Os que provocan alucinacións colectivas.

Que feito militar admiro máis? O que terá lugar algún día, cando os exércitos máis as armas se rendan á razón.

Que reforma admiro máis? Toda reforma pode ser reformada.

Que dons naturais quixeras ter? Unha mirada hipnótica (gris aceiro a poder ser) non pido máis.

Como me gustaría morrer? Deixando de respirar, só.

Estado presente do meu espírito? En obras (coma sempre).

Feitos que me inspiran máis indulxencia? O meter a zoca dun pai ou dunha nai.

O meu lema? Vive e deixa vivir.

Invitacións para:

Sempre en Galiza
Mrs. Doyle
A cova do raposo
Selva de Esmelle

XAXÚN

Posted by Seymour | Posted in packmusiterapia | Posted on 26-04-2007

Aquela mañá (ás veces non quero oír) eu cantaba. Cando el chegou á cociña sorrinlle cómplice (sabíame fermosa despeiteada por el), e xoguei co pelo ao ritmo da música ata que acadei que se achegara onda min.

Nunca souben parar a tempo.

Apertoume co seu corpo contra as lousas da parede mentres eu saloucaba, afónica, a miña canción. A friaxe nas costas non fixo máis que acelerar o momento no que os meus cadrís ían cravarse nos del, e achegoume aínda mais, con firmeza, debuxándome no ventre o que ía vir despois.

Sentín a dozura da derrota, o aire da última estrofa bebeuno el con ansia mentres a súa lingua falaba co meu padal.
Souben do meu zume submiso, do tremor caníbal, do vórtice, do máis, (e máis), e todo, e a rabia, forte, feble, desesperada, do contaxio, do desexo, da necesidade, dentro, de devoralo fondo, para morrer no intento.

E trabei famenta nos seus beizos.

Entón afastoume uns centímetros e fitoume en silencio (uns segundos) provocando que a consciencia do pracer antropófago bombeara, tola, baixo a miña pel.

(Pechei os ollos e deixei que o meu colo esvarara cara atrás, (expondo a gorxa), Doutora Seymour, cedinlle a quenda, e el aproveitou. O amor non é cousa de dous, é auga dun espellismo.)

O QUE NON SE VE DESDE O AVIÓN

Posted by Seymour | Posted in Xeral | Posted on 24-04-2007

Aquela paisaxe que esvaraba tralo cristal provocábame un sorriso que non daba agromado dos beizos por moito que o tentase. Ela xa non estaba alí, comigo, nin o tren era como aqueloutros (vellos) nos que viñamos (eu aínda non pagaba) dende a outra punta do país para pasar as vacacións na casa da aldea.
Quixen facer esta última viaxe en tren para aloumiñar cada recuncho coa mirada máis co corpo todo, aquel recendo a piñeiro e eucalipto semellaba atravesar o cristal do vagón e meterse ata o fondo dos pulmóns…, e eu sabía que iso non podía ser, alí dentro todos os cheiros mesturábanse co perfume abafante do desinfectante co que fregaban o chan para neutralizalos.

Hoxe todo ule igual, tanto ten estar en Galicia coma en Moscova.

Mais recendía… e ata cheguei a sentir no nariz o picante da salitre ao albiscar o mar…
Entón o nó da gorxa esvaeceu. Canto me gustaría que estiveses aquí, non sabes canto te boto en falta…. O home que tiña enfronte ergueu a vista do feixe de papeis que lera todo o camiño e ollou con desconfianza para aquela muller estraña que falaba cos cristais. Despois volveu a concentrarse no seu.

(Hoxe só preciso dela, Doutora Seymour, non me sirve nada… nin ninguén…)

A PALABRA MÁIS DIFICIL, SEICA…

Posted by Seymour | Posted in musicoterapia | Posted on 23-04-2007

Non fixen ben, e agora a miña conciencia (lercha) repite extasiada; “iso non se fai”, “iso non se fai”, con esa fala de trompeta de feira que me pon dos nervios e fai que me dean ganas de asasinala, outra vez…
Todo foi por culpa de ter tan trillado o mesmo percorrido, a rutina é cousa mala, que non se debe facer o que fan todos, que nunca hai que pensar que nunca pasa nada…
Din de fociños con eles.
Eu ía coma Deus de ben conducindo a miña velocidade, co meu cinto postiño, moi atenta aos outros (que sempre son os das burradas), e ata lle dera ao intermitente con certo swing. Mirei para a esquerda, para a dereita (un xa non sabe…),virei o volante, e, de súpeto, xa tiña os ollos deles cravados na retina. A miña primeira reacción, (non vou mentir que non o fixen por mal), foi a de disimular, pero non me saíu, non estou adestrada.
Fun cara ao Gólgota sabendo que ía suar euros a esgalla. Foi coma nas películas, o cine é como a vida mesma. Eu dicía para min, agora vai vir isto e agora aqueloutro… e non fallaba.
Achegueime a eles a unha velocidade moi moderada, tanto que aínda que non tivese metido a zoca ata as orellas xa cheiraba a sospeitosa. Un axente estendeu un brazo (igualiño que nas pelis), e despois achegouse coqueto, e pediume todos os papeis, e dixo moi calmo que me ía por unha denuncia…, e eu puxen cara de sorpresa e pregunteille “porque?!” a ver se colaba…
Eran dous. A min tocoume o mozo, á parrula que cacharon detrás de min apandou co vello, tiven sorte…
O meu poli-feitiño colleu os papeis do seguro máis o meu carné ( con foto e todo), sen acritude, e eu arrepentinme máis de ter tirado aquela foto que da infracción que viña de perpetrar, cousas da tensión do momento…
De seguido púxose a escribir (elegante, el ) nun taco gordo coma un mundo, así que aproveitei para botar unha ollada polo retrovisor. Alí o vello escribía con saña. Sentinme afortunada, case menos delincuente que aquela pobre moza, e solidariceime con ela,..despois asinei a denuncia. Díxome que non estaba obrigada, (el sempre tan atento), agora xa non sei se fixen ben, tanta amabilidade parece sospeitosa, pero xa está feito.
O que non soubo dicirme era canto me ían calcar, non dispuña daquela información, (sabía mentir, era perfecto). Despois preguntei algo sobre a estrada, e dixo que aquelas raias pintadas con brocha non lle gustaban, que ía pasar nota. Si, hai que pasar nota, pero .quítame a multa, quítama, quíííítama, que non o volvo a facer, que aí vai este mes a tomar vento… Todo isto moi interiorizado, por fóra resignación total…
Agasalloume cunha inocente folliña amarela na que case non se le nada. As cousas sonche así; amarelas e case invisibles. Un aviso non escarmenta tanto coma unha boa denuncia…iso sempre foi.

( Gardei a copia no bulso, (onde nunca atopo nada), e díxenlle moi agarimosa que viña de aledarme o serán. El case deixa de estar serio e pediume que non o culpase polas miñas faltas. E eu non o culpo, Doutora Seymour, xúroo, de verdade que non……………….)

A MULLER DO SÉTIMO, ZONA NON COMÚN.

Posted by Seymour | Posted in Xeral | Posted on 19-04-2007

Hai un rumor aboiando por aquí, gabea polo oco do ascensor desde a última xuntanza de veciños. Eu nunca vou (líbrome por alugada), por iso cando me chegan as novas xa están tan sobadas e rancias como ler un xornal ás oito e media da tarde nunha cafetería chea de espellos.
A veciña do sétimo non leva ao día as contas da comunidade, cando mo dixeron lembrei a esa muller esguízara coa que me cruzara dúas ou tres veces no portal e de xeito automático tentei pórlle faciana de calote (máis que nada para motivarme e finxir un chisco de empatía co tesoureiro), pero non fun quen. A muller do sétimo é case invisible, vive no silencio trala súa porta e engurra o pescozo cando lle dis ola ou adeus, ou chove ou trona. Baixa os ollos a muller do sétimo. Chóralle ao chan a muller do sétimo. Porén na última xuntanza achegouse sen vergoña ao tesoureiro e preguntoulle se as caídas dentro do que eran as zonas comúns do edificio as cubría o seguro.
A muller do sétimo caeu fai uns días polo oco de escaleiras do seu andar…, e desde entón está enchufada a unha morea de aparellos (que latexan e respiran por ela) na UVI do Hospital…
Ao home da muller do sétimo (tiña marido, a maioría non sabiamos), viñeron buscalo uns sobriños (tiña familia, non sabiamos) e levárono nunha ambulancia. Ía enchufado tamén, seica levaba anos así.

( O seguro do edificio cubre as caídas, Doutora Seymour, e o tesoureiro máis eu baixamos os ollos,… non sabiamos ou facíamos por non saber?…)

MAREA SECA

Posted by Seymour | Posted in musicoterapia | Posted on 18-04-2007

O mar recendía a mar de sardiñas, rabadas, xardas, e lumbrigantes. Sabía… A corais de ourizo e tinta de lura, a barbas de xiba, e a cápsulas de raia. Durante o día o morno da brisa quecida polo sol, ou a choiva doce que zarrapicaba sabores estraños evaporados noutros lares, agachábame aquela intensidade salgada que alí , baixo o luar, case era quen de enroscar…nos…
…dedos…

(O aire sabe doce de máis (hoxe), Doutora Seymour, a suor non para de pedirme un chisco de sal.)

E UNHA, E DÚAS, E VEÑA… E DALLE

Posted by Seymour | Posted in Xeral | Posted on 16-04-2007

A cousa comezou xa de mañá (na ducha), entrei con presa por que ao espertador non lle deu a gana de chamar, non lle prestou, non lle saíu dos pingallos, o bicho este saíume así de chulo, que lle quero… estame ben por mercalo nun bazar de todo a un euro (financiando a escravitude laboral do terceiro mundo). Non hai culpa sen pena. Non hai, non hai, …ai señor! Entón esvarei, non hai unha sen dúas, e batín coa fronte na columna de masaxe e botei pola boca todo o que tiña gardado, e aínda máis, e máis, e máis, ata que case afogo (berráballe ao chorro que outras veces me maza as cervicais).

Cando acouguei e collín o bote do acondicionador (para o pelo) e vin que ía ter que repañar os restos que quedaban no fondo, daquela, xa non tiven dúbida: tocárame en sorte un día fodido. A crema só me chegaba para amasar o floco, xa había tempo que a fortuna non se lembraba de min…
Pero non hai dúas sen tres. A xefa chegara puntual ao choio por primeira vez na súa (…) vida…, o resto da xornada case prefiro esquecela, dóeme tanto alí no orgullo! (e no croque da fronte), sentinme tan solidaria cos que me fabricaron o espertador!…, que sobran as palabras…

Aínda que outras veces quédanse curtas, normalmente cando estás sen acondicionar. Non hai tres sen catro. Só a min se me ocorre pasar pola chacinería do centro comercial nun día tan revirado e pedirlle a Telmo cen gramos de mortadela italiana, así, coas guedellas insubmisas e retranqueiras, e claro, el chiscoume o ollo e púxose a defender o producto nacional, e que veña… que xa querería algo máis de cen gramos, e que el a tiña moi boa, e que lla quitaban das mans… e que tes na fronte muller, que semella que che saíu un corno de ñu, dóeche?, e que seria estás… e eu miraba para aquela boca bigotuda e medio fanada, e dábanme ganas de quitar o sostén e arrincarlle os aros metálicos (tortura fina) e meterllos polo nariz a ver se calaba dunha vez. Se non o fixen foi porque había dúas clientas mirando encantadas para nós. Sabíase seguro o moi…

Pero non hai catro sen cinco, ao chegar a casa a veciña do lado (a que marchou de vacacións de Semana Santa a Cádiz) pediume se lle podía ter conta dos fillos (os dous), que o home estaba retido na comisaría por non querer soprar nun control. E quedaron, claro, e sentaron no sofá coas pernas colgando mentres rillaban nuns bocadillos de xamón que lles dera a nai mentres miraban para min e rían (de min). Eu traguei como puiden unha roda de mortadela, e dixen (sen querer…) que o seu pai era un delincuente perseguido pola lei. Entón acougaron, e puiden por a televisión para comprobar que tal lles fora aos demais…

( Non hai cinco sen seis, Doutora Seymour, antes de ir para a cama, cando quitei as medias (unhas que imitan ás de ligas), quedáronme marcadas unhas roscas nas coxas que aínda non esvaeceron hoxe. Porque todo neste mundo vai en contra da miña circulación?)

N…A…D…A…

Posted by Seymour | Posted in musicoterapia | Posted on 14-04-2007

Véxome (aí), entre o sol maila néboa, allea a min. Todo o que me envolve é aire, máis nada…
Tan afastado queda xaneiro que xa non abondan os dedos (todos) do meu corpo para contar o tempo que pasou dende entón?.
Pingan as horas do reloxo agardando a media noite. A lúa non chega hoxe, coido que o rillar dos meus dentes a espanta. Dáme noxo tanta calma, tanta paz, tanta auga para nada…
Que parva fun! Sempre souben que o verán nunca chega no inverno, porén, trabei nos beizos da ameixa na procura do veleno. Lembro que chorei… coido…
e non sei de que…

( Doutora Seymour?…non…nada…)

FÍO

Posted by Seymour | Posted in packliteraterapia | Posted on 13-04-2007


Despois de arrincar os seus números da punta dos meus dedos, lin entre as liñas dos meus xeonllos que os seus ollos comunicaban.

(Coido que el sabe que (ás veces)estou a piques de marcar…, Doutora Seymour, aínda que nunca fun quen de memorizar o seu teléfono.)

TÉCNICA DE GUERRILLAS…

Posted by Seymour | Posted in Xeral | Posted on 11-04-2007

Dobrar xerseis. Primeiro manga dereita, despois esquerda. Pregar. Pregar. Colocar no andel. Outro. Primeiro manga dereita, despois esquerda….

Ela rebulía coma unha tola tentando que as cuadrillas de raparigas que revolvían con todo para non mercar nada, marchasen de alí antes de que chegase o encargado. Víase que non había moito tempo que ela tamén fochicaba entre os colgadoiros e probaba unha camisa ou unha saia que non ía mercar, no canto de aturar as clases de matemáticas ou física. Víase que aínda lle amolaba ter que achegarse a elas e preguntar se podía axudar en algo, notábase, porque todo o mundo sabe que esas cortesías só son un xeito de dicir; ou mercas ou liscas, e a resposta é sempre a mesma, todo o mundo (eu tamén) está mirando, este é un mundo cheo de indecisos e miróns.

Dobrar pantalóns. Pregar perneira. Pregar perneira. Xuntar baixos. Xuntar raias. Colgar.

Unha rapariga ollaba para un vestido verde (moi rechamante) que tiña menos centímetros de tea que números no prezo (seino, eu xa caíra antes na tentación de mirar a etiqueta). Viña coa nai, e debían andar na procura de algo especial, seguro que tiñan voda, ou comuñón, ou algunha chafallada desas nas que un ten que aparentar que lle sobran os cartos. A rapariga debía ser máis ou menos da idade da dependenta, aínda recendía a bacharelato e tratamento para o acne, e aquel vestido cara o que miraba había enmascarala coma a esas nenas que xogan na casa coas roupas das nais. A rapariga insistía en que o verde sentáballe moi ben, e a nai viraba a etiqueta e miraba para a filla abrindo os ollos sen dicir nada pero dando a entender que estaba tola se pensaba que ía gastar todos aqueles cartos nun anaco de tecido por moi verde que fose.

– ¿Podo axudalas?- preguntou a dependenta
– Si – dixo axiña a nai- queríamos un vestido que non fose de moito vestir, pero tampouco de pouco. A ela gústalle este, pero eu a verdade é que non a vexo…

Víase que ela tampouco a vía porque fixo un aceno coma de noxo, entón o encargado xurdiu desde detrás da caixa e mirou para ela erguendo as cellas.

– A ela este verde acáelle moi ben…., mire…, e o pano ten unha caída…., e un corte….-dixo a miña dependenta fitando de esguello para a caixa.

Daquela o encargado continuou o seu paseo pola sección (arrastrando os seus zapatos negros ultra brillantes), mentres a nai maila filla ían camiño do probador.

(Gústame ir de compras, Doutora Seymour, un sempre sae do comercio con algo máis do que pensaba levar.)